W wielkim formacie
Efektem zastosowania dużych przeszkleń jest lekka bryła domu oraz zalane naturalnym światłem i wzbogacone panoramicznymi widokami wnętrza. Dzięki zaawansowanym technologiom produkcji można je stosować bez obaw o izolacyjność termiczną i bezpieczeństwo. Jakie wybrać, by wpuszczały jak najwięcej światła i były łatwe w obsłudze?
Nowoczesne konstrukcje dużych przeszkleń umożliwiają uzyskanie efektu panoramicznego – minimalizuje się szerokość profili w widoku, zwiększa rozmiary szklanych tafli bez podziału, ukrywa ramy w elewacji.
Spektakularny widok zapewniają przeszklenia narożne. Taki efekt osiąga się przez zastąpienie murowanych narożników budynku połączeniem dwóch szklanych tafli. Pełną przejrzystość widoku uzyskuje się dzięki łączeniu okien z szybami stepowanymi (bez tradycyjnego łącznika w narożniku) oraz technice szklenia od zewnątrz.
Z kolei przeszklenia stałe to sposób na wielkie okno panoramiczne bez podziałów, przez które dotrze do wnętrza więcej naturalnego światła. To także możliwość rozbudowania okna tarasowego do ogromnych rozmiarów.
Rodzaje przeszkleń wielkoformatowych
Systemy fasadowe. Przeszklenia wielkoformatowe pierwotnie były przeznaczone przede wszystkim do budynków użyteczności publicznej, ale ze względu na minimalistyczny wygląd obecnie są chętnie stosowane również w budynkach jednorodzinnych o nowoczesnej architekturze, szczególnie tych z płaskim dachem lub w modnej formie stodoły. Konstrukcja nośna składa się z solidnych aluminiowych kształtowników, które zapewniają stabilność i trwałość fasady. Dzięki wielowarstwowym pakietom szybowym zapewniają bardzo dobrą izolację termiczną i akustyczną. Charakteryzują się stałą szerokością profili, co nadaje elewacji elegancję i spójność.
Przeszklenia fasadowe mogą być nieotwierane, ale dostępne są też z konstrukcją zawiasową. Rozwiązania z impostem lub shtulpem zapewniają różne opcje otwierania.
Okna impostowe to okna, w których szybę zespoloną dzieli na więcej niż jedną część tzw. impost (pionowa lub pozioma przegroda).
Okna z systemem shtulp pozwalają uniknąć stosowania impostu – pionowej przegrody. Różni producenci mogą mieć różne mechanizmy systemu shtulp, ale z reguły jedno ze skrzydeł może być otwierane w trybie uchylnym, rozwiernym i mikrowentylacji, podczas gdy drugie – otwierane tylko w trybie uchylnym.
Okna panoramiczne. Duże przeszklenia bez podziałów (słupków) zazwyczaj zastępujące większą część lub nawet całość ściany pomieszczenia. Najbardziej intuicyjnym miejscem montażu takich okien jest salon z widokiem na ogród lub panoramę miasta. Najczęściej do dużych przeszkleń stosuje się bardzo stabilne i wytrzymałe systemy aluminiowe. Wymiary konstrukcji nie są ściśle określone. Mogą być stałe, uchylnorozwierne i przesuwne.
Sama rama może być ukryta w ścianie, dlatego konstrukcje zyskują nowoczesny wygląd i sprawiają wrażenie, jakby wisiały w powietrzu.
Systemy tarasowe. To połączenie dwóch szerokich skrzydeł przesuwnych – jedno może mieć maksymalnie szerokość 3 m – często uzupełnione przeszkleniami panoramicznymi nieotwieranymi lub rozwieralnymi. Elementy uzupełniające mogą być umieszczone po jednej bądź po obu stronach skrzydeł przesuwnych.
Sposoby otwierania
Mimo ogromnych gabarytów i dużej wagi dzięki nowoczesnym rozwiązaniom konstrukcyjnym okna przesuwają się lekko, zapewniając bezpieczeństwo i użytkowanie bez barier. Mogą się otwierać w różny sposób, potrzebując na to bądź nie miejsca w pomieszczeniu.
Uchylno-rozwieralne (UR). To typowe okna prowadzące na tarasy i balkony zapewniające rozwarcie lub uchył skrzydła. Otwierają się do wnętrza i zajmują wtedy sporo miejsca. Nie da się więc przy nich ustawić żadnego mebla. Mają skrzydła o szerokości dochodzącej do 160 cm. Ich próg jest albo normalnej wysokości (około 7 cm), albo obniżony – o wysokości do 2 cm.
Przesuwne (HS, HST). Tworzy je komplet – skrzydło stałe i skrzydło ruchome lub zestaw dwóch ruchomych skrzydeł. Po przekręceniu ich klamki skrzydło podnosi się nieco i przesuwa. Skrzydła są ustawione względem siebie z przesunięciem (nie tworzą po zamknięciu jednej płaszczyzny). Poruszają się od strony pomieszczenia. Nowocześniejsze wersje takich okien nie wymagają unoszenia skrzydła. Podnosi się natomiast ich dolna uszczelka i wtedy skrzydło da się przesunąć. W przeciwieństwie do okien rozwieralnych nie zajmują miejsca w pomieszczeniu i zapewniają bardzo szerokie otwarcie. Szerokość pojedynczych, ruchomych skrzydeł w przypadku okien podnośno-przesuwnych HST dochodzi nawet do 4,2 m, zazwyczaj jednak mają do 300 cm. Nie mają funkcji uchyłu, przydatnej do przewietrzania domu.
Uchylno-przesuwne (PSK). Ich skrzydło przed przesunięciem uchyla się do przodu i wysuwa z ościeżnicy. Mają próg normalnej wysokości. W przeciwieństwie do okien HST te okna można zestawiać w duże pakiety wraz ze skrzydłami rozwieralnymi. Ruchome skrzydła o szerokości do 160 cm zapewniają szerokość otwarcia maksymalnie do 320 cm.
Okna smart-side
Od pewnego czasu dużym zainteresowaniem cieszą się okna przesuwne w systemie smart slide. Ich skrzydła mają mechanizmy, dzięki którym po poruszeniu klamką, lekko, bez oporu odsuwają się na kilka milimetrów od ramy i przesuwają na bok. Podczas zamykania skrzydło jest natomiast bardzo równomiernie dociskane na całym obwodzie do ościeżnicy, co pozwala uzyskać wysoki poziom szczelności. Okna smart slide mają co prawda wyższy próg niż okna typu HS, ale niższy niż PSK, nawet o 3 cm. Ramy okien smart-slide mogą mieć wspólną ramę z przeszkleniem stałym, w innych przypadkach fix dostawiany jest do przeszklenia jako część oddzielna. Jeśli chodzi o wodoszczelność, okna te mają klasę 9A. Ich klasa przepuszczalności powietrza to 4, a odporność na obciążenie wiatrem mieści się w klasie C3. Mogą zatem stanowić rozwiązanie kompromisowe dla tych, którzy nie mogą się zdecydować, czy zainwestować w model HST, czy PSK, zwłaszcza że cenowo plasują się między nimi.
Radosław Murat
Na stałe
Plastik, drewno, aluminium
Wszystkie te materiały nadają się do wykonywania przeszkleń wielkogabarytowych, jednak z uwagi na odmienne właściwości każdego z nich nawet okna o podobnej konstrukcji mogą się różnić wyglądem. Profile z tworzywa mogą być barwione w masie, malowane albo foliowane – także okleiną drewnopodobną. Ich niewątpliwą zaletą jest to, że nie wymagają zabiegów konserwacyjnych.
Aby duże konstrukcje zbudowane z profili z PCW nie były zbyt wiotkie, trzeba je wzmocnić – w tańszych rozwiązaniach wzmocnienia są stalowe, a w droższych i cieplejszych – z kompozytu. Okna drewniane mają obecnie profile robione z drewna klejonego warstwowo i impregnowanego ciśnieniowo – najpopularniejsze są te z sosny i meranti. Choć ich wymiary są stabilne, a zrobione z nich okna dobrze znoszą zmienne warunki atmosferyczne, to jednak są mniej trwałe niż profile z PCW i aluminium i wymagają co kilka lat odnowienia. Aby tego uniknąć, można wybrać okna drewniane z nakładkami aluminiowymi. Gdy takie nakładki mają także okna z PCW, wtedy od strony tarasu jedne i drugie mogą wyglądać dość podobnie, bo profile mają zbliżone wymiary.
Podobny wygląd mogą te okna mieć także od strony pomieszczenia, jeśli ramy z tworzywa będą wykończone okleiną drewnopodobną. Znacznie węższe ramy mogą mieć natomiast okna wykonane z profili aluminiowych, bo są one znacznie mniej podatne na odkształcenia. Ten efekt można dodatkowo wzmocnić, ukrywając ramy okien pod tynkiem – częściowo lub całkowicie. Żeby ramy z profili aluminiowych miały odpowiednią izolacyjność termiczną, stosuje się specjalne uszczelki i przekładki termiczne umieszczane wewnątrz kształtowników.
Wybór materiału może też być podyktowany rozmiarem przeszklenia lub budżetem, jaki można na nie przeznaczyć. Największe możliwości ma aluminium, a największe ograniczenia co do rozmiarów mają przeszklenia z profilami tworzywowymi. To znajduje odzwierciedlenie w kosztach konstrukcji o porównywalnych wymiarach i podobnym sposobie otwierania – najtańsze są te z PCW, a z aluminium – najdroższe.
Ewa Trusewicz
Przed wyborem
Dobór okien tarasowych warto rozpocząć od określenia cech, które będą dla nas optymalne. W porównywanych rozwiązaniach trzeba wziąć pod uwagę szerokość całego przeszklenia, a także szerokość przejścia po otwarciu skrzydeł, łatwość otwierania skrzydeł, intuicyjność obsługi oraz wysokość progu. Większość dużych przeszkleń ma mniej lub bardziej widoczne podziały. Często są to jedynie pionowe słupki między ruchomymi skrzydłami albo między otwieranymi skrzydłami i elementami stałymi. We przeszkleniach o wysokości ponad 3 m mogą być potrzebne również poziome podziały wzmacniające. Czasem podziały służą zachowaniu spójności stylistycznej między dużym przeszkleniem a sąsiadującymi oknami. Można wtedy wydzielić w nim tylko jedną otwieraną kwaterę, a pozostałe wypełnić pakietami szybowymi na stałe zamontowanymi w ramach, co pozwala obniżyć koszt dużego okna tarasowego.
Radosław Murat
Atrakcyjne narożniki
