Nowe drzwi

Od drzwi wejściowych wymaga się, by stylem nawiązywały do charakteru budynku. Ważne są również ich solidność i funkcjonalność, a w domu energooszczędnym - przede wszystkim izolacyjność cieplna.

Dopasowane do domu

Gdy dom jest drewniany lub elementy drewniane dominują na elewacji, wtedy lepiej poszukać drzwi z drewna lub z okładziną, która je dobrze naśladuje. Gdy dom ma elewację tynkowaną, możemy wybrać drzwi o dowolnej budowie i dowolnym wyglądzie. Dobrze jest się wtedy postarać, by ich kolor współgrał z kolorem bramy garażowej, okien, osłon okiennych lub dachu.

Niestandardowym rozwiązaniem jest wykończenie drzwi w dwóch kolorach – innym od zewnątrz, a innym od wewnątrz. Taki wariant jest szczególnie polecany wówczas, gdy siedząc w salonie, widzi się drzwi wejściowe na przykład przez przeszkloną ścianę przedsionka. Dobrze wtedy ich barwę dopasować do kolorystyki wnętrza. Dwustronne wykończenie podnosi cenę drzwi średnio o 10-15%.

Współczynnik przenikania ciepła U dla standardowych drzwi wejściowych nie powinien przekraczać 1,3 W/ (m^2.K). Warto jednak rozejrzeć się za lepszymi pod względem izolacyjności termicznej. Trzeba bowiem wiedzieć, że ich zastosowanie pozwoli zmniejszyć straty ciepła o około 35%, a zapotrzebowanie na ciepło do ogrzewania budynku o 2%. Szukając takich drzwi, zwracajmy jednak uwagę, czy wymieniona na etykiecie lub w opisie produktu wartość tego współczynnika podana jest dla całych drzwi, czy tylko dla ich fragmentów, na przykład dla środkowych części.

O izolacyjności termicznej decyduje przede wszystkim warstwa ocieplenia – najczęściej wełny mineralnej, styropianu albo pianki poliuretanowej. Istotny jest także materiał, z którego wykonano skrzydło drzwi.

Dobrą izolacyjność termiczną mają ocieplone drzwi drewniane – ich współczynnik przenikania ciepła wynosi od 0,8 do 1,1 W/ (m²·K). Za niezłe uchodzą też ocieplone drzwi aluminiowe lub z PCW – ich współczynnik U wynosi około 0,8 W/ (m²·K). Najcieplejsze drzwi na rynku to te o współczynniku U wynoszącym 0,5 do 0,73 W/(m²·K). Są zbudowane z PCW i aluminium lub z drewna i aluminium oraz mają wypełnienie z pianki poliuretanowej. Za izolacyjność odpowiadają również uszczelki obwodowe, a także dolna uszczelka progowa. Istotne jest też ciepłe podproże, czyli element odgradzający podłogę w pomieszczeniu od wylewki na zewnątrz. Zazwyczaj jest wykonywany z twardego klinarytu – materiału o wysokiej odporności na ściskanie i dobrej izolacyjności cieplnej. Umieszcza się go w wyciętej wnęce jeszcze przed zamocowaniem ościeżnicy.

Bezpieczeństwo

Jeśli boimy się o swoje mienie, wybierzmy drzwi antywłamaniowe. To te klasy 3, 4, 5 lub 6. Im wyższa klasa, tym wyższy poziom ochrony. Oznaczenie potwierdzające klasę znajduje się na tabliczce znamionowej, a ta umieszczona jest z boku skrzydła. Tego rodzaju drzwi są zbudowane przeważnie z dwóch warstw blachy stalowej ocynkowanej, między którymi znajduje się konstrukcja wzmacniająca ze stalowych kształtowników. Między nimi umieszczona jest termoizolacja – wełna mineralna lub pianka poliuretanowa. Obwód drzwi wzmacniają profile stalowe.

Niektóre modele drzwi antywłamaniowych mają też w skrzydle zabezpieczenia uniemożliwiające lub znacznie utrudniające jego przecięcie.

Niebagatelną rolę odgrywają zawiasy. Powinny być co najmniej trzy. Najlepiej, gdy są na stałe zespolone z konstrukcją drzwi i tak zamaskowane, by dostęp do nich był utrudniony. Ich śruby powinny być ukryte, bo inaczej dałoby się je wykręcić ze ściany wraz ze skrzydłem. W drzwiach antywłamaniowych, oprócz zamka nawierzchniowego, zwanego pomocniczym, musi być zamek centralny, wbudowany w płytę skrzydła. Ma on mechanizm ryglujący drzwi jednocześnie w kilku miejscach na obwodzie.

Istotnym dodatkowym wyposażeniem będą bolce antywyważeniowe. Są umieszczone w płycie drzwi od strony zawiasów, w ich sąsiedztwie. Po zamknięciu wchodzą w specjalnie wzmocnione otwory w ościeżnicy i w ten sposób nie dopuszczają do wyłamania drzwi lub zdjęcia ich z zawiasów.

Szukając zamków, kupujmy te z odpowiednią klasą potwierdzającą ich wysoką odporność na włamanie. Dawniej zamki miały klasy 0, T, A, B lub C. Nowe oznaczenie zamka składa się aż z 11 pozycji zdefiniowanych cyframi lub literami. Każda pozycja mówi o czym innym – na przykład o wytrzymałości zamka, odporności na korozję. Nas najbardziej interesuje siódma pozycja w kodzie – to klasa antywłamaniowości – od 1 do 7. O zamkach z klasą od 4 do 7 można mówić, że są antywłamaniowe. Klasyfikowane są też wkładki bębenkowe, integralna część prawie każdego. Wkładki mają klasę zabezpieczenia od 0 do 6. W domach i mieszkaniach warto stosować wkładki o jak najwyższej klasie, bo one są najlepiej zabezpieczone przed złodziejami.

Ościeżnice w komplecie

Zdecydowana większość drzwi jest dostarczana wraz z ościeżnicami. Są wykonane z tego samego materiału co skrzydła. Gdy zostaną dowiezione na miejsce montażu, przekonamy się, że są już złożone w całość i wyposażone w zawiasy. Ościeżnica zbudowana jest z dwóch elementów pionowych, zwanych stojakami, i poziomych: górnego nadprożowego oraz dolnego, zwanego ślepym progiem. W jego miejscu montuje się później próg właściwy.

Łączniki do montażu

Kupują je wykonawcy na podstawie zaleceń montażowych danego producenta stolarki. Warto sprawdzić, co wybrali do połączenia ościeżnic ze ścianą. Musimy bowiem wiedzieć, że na samą pianę PUR można montować co najwyżej drzwi wewnętrzne. Najczęściej wybierane są kotwy płaskie ze stali. Łączy się je jednym końcem z ościeżnicą, drugi mocuje się do ściany kilkoma wkrętami dobranymi do rodzaju podłoża – innymi do drewna, innymi do bloczków pełnych, a jeszcze innymi do pustaków. Popularne są także wkręty samogwintujące, uniwersalne, jeśli chodzi o podłoże i niewymagające użycia kołków rozporowych. Brak efektu rozprężania pozwala stosować je w stosunkowo niewielkiej odległości od krawędzi otworu. Wykonawcy lubią je także z tego względu, że mogą być bezpiecznie wykręcane, aby skorygować ustawienie ościeżnicy. Przed ich osadzeniem trzeba nawiercić w ościeżnicy i ścianie otwory.

Wielu wykonawców używa do montażu dybli stalowych. To śruby umieszczone w stalowych tulejkach. Wkłada się je w otwory nawiercone w ościeżnicy i murze, a następnie dokręca. Ościeżnice w domach szkieletowych i drewnianych mocuje się najczęściej wkrętami samonawiercającymi.

Drogim, choć wartym uwagi produktem jest dwuczęściowy łącznik ościeżnicowy. Jest zbudowany z tulei i przechodzącego przez nią gwintowanego trzpienia. Tuleja zagłębia się w ościeżnicy, trzpień wchodzi w ścianę. Wkręcając i wykręcając tuleję, można bardzo wygodnie korygować ustawienie ościeżnicy.

Wspomnieć też trzeba o konsolach wsporczych. Służą temu, by wysunąć ościeżnicę poza lico ściany. Robi się tak, aby została ona później otoczona materiałem ociepleniowym, co pozwala uniknąć mostków termicznych wokół drzwi. Konsole dobiera się do wymiarów drzwi i zaleceń montażowych producenta stolarki. Konsolom towarzyszą łączniki służące do łączenia ich z ościeżnicą i przeznaczone do zakotwienia ich w ścianie.

Jaka piana

Przerwę między otworem drzwiowym a ościeżnicą trzeba wypełnić materiałem zapewniającym szczelność termiczną. Najczęściej wybierana jest rozprężna piana poliuretanowa. Piany są sprzedawane w puszkach. Jedne mają w zestawie wężyk aplikacyjny, inne – żeby dało się je nanosić – trzeba podczepić do specjalnego pistoletu. Piany pistoletowe po naniesieniu zwiększają swoją objętość 1,5 do 2 razy. Te wyciskane z puszki przez wężyk potrafią zwiększyć objętość aż czterokrotnie. Tylko specjalne piany niskoprężne zwiększają objętość jedynie o 20-30%. Mniejszy stopień rozprężenia to pożądana cecha, gdy uszczelniamy drzwi o smukłych ramach, nie zachodzi bowiem wtedy ryzyko, że ulegną wypaczeniu. Są poza tym bardziej elastyczne. Mają też lepsze właściwości termoizolacyjne od zwykłych pian.

Taśmy i masy

Szczelny montaż, zwany również montażem trójwarstwowym, polega na wypełnieniu szczeliny wokół ościeżnicy pianą oraz obustronne oklejenie jej specjalnymi taśmami – paroprzepuszczalną od zewnątrz i paroszczelną od środka domu. Miejsce takich taśm znajduje się między ścianą a brzegiem ościeżnicy Taśmy paroizolacyjne hamują wnikanie wilgoci z pomieszczenia do przestrzeni między oknem a ścianą. Paroprzepuszczalne z kolei mają za cel odprowadzać na zewnątrz wilgoć, która mogła się tam zgromadzić. Stosunkowo nową propozycją są taśmy uniwersalne o zmiennym oporze dyfuzyjnym. Jedna taka taśma może być stosowana zarówno na zewnątrz, jak i od wewnątrz domu.

Taśmy są coraz częściej zastępowane przez masy izolacyjne, spełniające identyczne funkcje. To drugi po pianie produkt chemiczny stosowany przy montażu stolarki.

Do trzeciej kategorii należą preparaty klejące i gruntujące, zapewniające lepszą przyczepność taśmom.

Akcesoria podnoszące komfort

Drzwi można nieco rozbudować. Najczęściej wybierane są przeszklenia w skrzydle lub wizjery pozwalające kontrolować, kto znajduje się przy wejściu. Wizjery optyczne zastępowane są elektronicznymi. Wyświetlają one obraz sprzed drzwi na ekranie smart- fona bądź tabletu, jak tylko ktoś stanie u drzwi. Rejestrator zapisze natomiast zdjęcia wykonane osobom stojącym przed drzwiami. Coraz częściej w domach jednorodzinnych widuje się drzwi z zamkami cyfrowymi, które otwierają się dopiero po wpisaniu kodu. Zamki, które mają funkcję NFC lub RFID, mogą być otwierane smartfonem, tak jak przy płaceniu w sklepie. Drzwi można też wpiąć do systemu smart home. Systemy takie współpracują z automatycznymi zasuwnicami wielopunktowymi. Pozwoli to na otwieranie i zamykanie drzwi z dowolnego miejsca na świecie. Skrzydłom drzwiowym mogą też towarzyszyć zaawansowane urządzenia kontroli dostępu, na przykład czytnik linii papilarnych zastępujący tradycyjny klucz do zamka.

Czytaj więcej

Ciepła brama

Dobra w każdych warunkach

Wznosimy ciepłe ściany