Ciepły montaż

Co przyjdzie nam z drogich, energooszczędnych okien, jeśli zostaną niefachowo lub niestarannie zamocowane i dookoła ich ram pozostaną niezaizolowane miejsca? Nie będą skuteczniejsze w ochronie cieplnej niż okna z niższych półek cenowych.

Ciepły montaż okien pionowych

Standardowy montaż okna pionowego w ścianie polega na włożeniu ramy w otwór przygotowany w murze – mniej więcej w połowie jego głębokości – wypoziomowaniu jej i ustabilizowaniu, przykręceniu do ściany i uszczelnieniu pianą poliuretanową. Na koniec obrabia się otwory okienne od środka i od zewnątrz oraz montuje podokienniki. Do takiego sposobu montażu nie można mieć zastrzeżeń w przypadku ścian jednowarstwowych, które nie potrzebują dodatkowej izolacji termicznej. Tu faktycznie najkorzystniej jest ulokować ramę w połowie grubości ściany lub nawet przesunąć ją trochę w kierunku zewnętrznym. Kotwiona jest standardowo – przy użyciu dybli i standardowo uszczelniana pianą PUR.

Warto jednak zastosować dodatkowy zestaw uszczelniający złożony z taśmy paroizolacyjnej i paroprzepuszczalnej. Pierwszą wkleja się na połączeniu ściany i ramy od strony pomieszczenia, drugą – od zewnątrz domu. Ściany jednowarstwowe to jednak rzadkość, największą popularnością cieszą się dwuwarstwowe, z murem ocieplonym od zewnątrz. Wtedy montaż okna w połowie grubości muru powoduje, że ciepło omija ramę i przenika przez nieocieplony fragment ściany między oknem a warstwą izolacji. Można wprawdzie ocieplić całą wnękę okienną aż do ramy, ale nie uda się tu zastosować materiału termoizolacyjnego grubszego niż 2-3 cm, bo inaczej za bardzo będzie on zachodził na okno. Zdecydowanie korzystniej jest wtedy przysunąć ramę do samej krawędzi muru. Wtedy ocieplenie zewnętrzne może trochę zachodzić na ościeżnicę. Pozwala to znacznie zminimalizować mostek termiczny.

Jeszcze skuteczniejsza metoda polega na wysunięciu okien za ścianę. Rama jest wtedy oparta na ciepłej i sztywnej obramówce ze specjalnych bloczków termoizolacyjnych lub wsparta na konsolach montażowych połączonych mechanicznie z murem. W obu przypadkach okno jest wpasowane w warstwę termoizolacyjną i jeśli tylko na styku znajdzie się uszczelnienie z taśmy rozprężnej lub dwuskładnikowej piany PUR, ciepło nie ma jak przeniknąć na zewnątrz z ominięciem izolacji.

Dopełnieniem ciepłego montażu jest wspomniane wcześniej uszczelnienie styku ramy z fasadą i glifem okiennym przy użyciu taśm: paroizolacyjnej i paroprzepuszczalnej.

A co, gdy ściana ma trzy warstwy – mur nośny, ocieplenie i klinkierowy mur elewacyjny? Tu również zaleca się instalować okno w linii ocieplenia. Przydadzą się zatem podobne konsole wspornikowe lub belki termoizolacyjne, takie jak te stosowane przy ciepłym montażu w ścianach dwu- warstwowych. Do uszczelnienia sto- suje się taśmy paroizolacyjne i paro- przepuszczalne. Piana poliuretanowa nie będzie konieczna. Lepiej zastąpić ją impregnowaną, gąbkową taśmą rozprężną. Jest ona trwale elastyczna i ma dobrą izolacyjność termiczną. Szczelnie wypełni styk ocieplenia z ramą.

Jak wstawić duże przeszklenia

Montaż dużych okien tarasowych i innych sięgających do samej podłogi wymaga nieco innych zabiegów. W celu uniknięcia mostka cieplnego pod ich progami lub dolnymi częściami ram stosowane są poszerzenia z PCW. Można je dokupić u producenta okna. Poszerzeniem lub profilem bazowym nazywa się wielokomorowy profil z PCW, przeznaczony do zamontowania między podłogą tarasu a podłogą mieszkania. Jego izolacyjność cieplna jest podobna do izolacyjności profili, z których zbudowana jest ościeżnica. Współczynnik przenikania ciepła U_f wynosi więc mniej więcej 0,8-1,4 W/(m^2.K). Wysokość poszerzenia może dojść nawet do 26 cm. Element taki łączy się najpierw z ramą okna i montuje jako całość na czystym podłożu, zabezpieczonym papą lub folią izolacyjną. Między podłożem a profilem umieszcza się plastikowe kliny służące do jego wypoziomowania. Później układa się ocieplenie stropu i płyty tarasowej lub balkonowej oraz po jednej i drugiej stronie wykonuje wylewki, czyli mineralne podkłady podłogowe. Muszą być one oddylatowane od plastikowego poszerzenia wąskimi pasami materiału trwale elastycznego. Może to być wełna mineralna lub styropian.

Zamiennikiem poszerzenia mogą być podproża. To bloki ze specjalnej, utwardzonej wersji styropianu XPS – klinarytu. Wykonuje się je na zamówienie, pod konkretny model okien. Wysokość profili podprogowych wynosi od 7 do 25 cm. Długość jednego elementu (można je zestawiać) to 100-120 cm. O ile poszerzenia nadają się do okien i drzwi z PCW, profile XPS sprawdzą się również w przypadku stolarki drewnianej. Mają wysoką odporność na ściskanie – od 300 do 700 kPa, przy 10% odkształceniu. Mogą przenosić obciążenia odpowiednio od 150 do ponad 300 kg/m. Wielką zaletą takich profili jest wyjątkowo niski współczynnik przewodzenia ciepła λ – 0,035 W/(m^.K). Z wierzchu profilu umieszczona jest często impregnowana taśma rozprężna, która ma za zadanie uszczelnić styk ościeżnicą. Znajduje się tam także listwa z PCW o przekroju T. Stabilizuje ona cały element. Listwa usztywniająca jest obecna także na spodniej stronie profilu. Podproże przykleja się od spodu do ościeżnicy. Zaleca się również użyć kilku wkrętów, aby połączenie było stabilniejsze.

Podłoże pod tak przygotowaną ościeżnicę musi być idealnie poziome. Warto je więc najpierw wyrównać cementową masą szpachlową.

Okna połaciowe bez mostków

Okna dachowe zawsze są umieszczane między krokwiami, czyli głównymi, drewnianymi elementami konstrukcji dachu skośnego. Ościeżnicę opiera się na dwóch łatach montażowych – górnej i dolnej. Rowek na ościeżnicy oznaczający wybraną głębokość montażu okna N, V lub J – powinien pokrywać się z górną powierzchnią łat. Nad oknem montuje się rynienkę odwadniającą, a przestrzeń między ościeżnicą a łatami montażowymi wypełnia materiałem termoizolacyjnym. Wraz z oknem kupujmy kołnierz z membrany. Jego elementy mocuje się do ościeżnicy. Kołnierz taki zapewnia szczelne połączenie okna z membraną wstępnego krycia ułożoną na połaci i chroni ocieplenie dachu przed ewentualnym zamoknięciem. Na koniec pozostaje przymocowanie kołnierza uszczelniającego. Jego dolny, elastyczny fragment dopasowuje się do kształtu pokrycia. Ostatnią czynnością jest połączenie skrzydła z ościeżnicą i sprawdzenie, czy dobrze się porusza. Komu zależy na jak najlepszej izolacyjności cieplnej domu, powinien pomyśleć o oknach dachowych z kołnierzami termoizolacyjnymi. Czym różnią się one od zwykłych? Ich metalowe profile w miejscach mających stykać się z ościeżnicą są podklejone materiałem ociepleniowym, a to sprawia, że izolacja biegnąca wokół okna sięgnie wyżej, aż do górnej płaszczyzny drewnianych łat. To może poprawić izolacyjność termiczną w takich miejscach nawet o 15%. Tak jak reszta kołnierzy, oferowane są pod konkretne typy i modele okien, do wszystkich popularnych materiałów pokryciowych.

Ciepły montaż drzwi

Wciąż najpopularniejszym rozwiązaniem jest ustawienie ościeżnicy w zewnętrznym licu muru. Do osadzenia drzwi stosuje się montaż warstwowy, potocznie określany jako ciepły. Ramę przytwierdza się do muru łącznikami mechanicznymi. Ich rodzaj i rozstaw dobiera się do rodzaju muru, ciężaru drzwi i materiału, z jakiego jest zrobiona ościeżnica. Przestrzeń między ramą a murem wypełnia materiał termoizolacyjny – piana poliuretanowa albo taśma rozprężna. Żeby skutecznie uszczelnić połączenie, używa się taśm przyklejanych do ram drzwiowych – paroszczelnej od strony wnętrza i paroprzepuszczalnej na zewnątrz. Są też produkty o zmiennym oporze dyfuzyjnym, które nadają się do montażu po obu stronach fugi uszczelniającej. Podczas ich stosowania nie ma ryzyka, że przez pomyłkę zostaną zamontowane po złej stronie otworu. Aby na styku progu i podłoża nie powstawał mostek termiczny, producenci oferują różne rozwiązania określane jako termoizolacyjne podproża. Są to na przykład wpinane w progi i wpuszczane w podłogę profile z tworzywa sztucznego. Oddzielają one posadzkę we wnętrzu od nawierzchni zewnętrznej i ograniczają ucieczkę ciepła pod progiem drzwiowym. Jeśli chce się wybrać rozwiązanie najbardziej efektywne energetycznie, wówczas można się zdecydować na wysunięcie drzwi w termoizolacyjną warstwę ściany, a nawet zamontować je poza licem muru. Ważne jest wtedy odpowiednie oparcie ościeżnicy, uszczelnienie styków i zachowanie ciągłości izolacji, z wykorzystaniem jak najmniejszej liczby elementów stalowych przewodzących ciepło, a tym samym powodujących jego straty. Dobrze się więc sprawdzi metoda z zastosowaniem ramy termoizolacyjnej, którą do muru mocuje się klejem i mechanicznie. Jej górny element osłania nadproże, a dolny poszerzony może schodzić na tyle nisko, by docieplić całą strefę podprogową. Idealne wypoziomowanie dolnego elementu pozwala na bezpośrednie oparcie drzwi na ciepłej ramie (w sytuacji gdy uszczelnieniem wokół ościeżnicy jest naklejona na nią taśma rozprężna).

Ciepły montaż bramy

To rozwiązania pozwalające wyeliminować liniowe mostki cieplne na połączeniu ramy z ościeżem. Standardowy montaż bramy garażowej polega na przytwierdzeniu prowadnic bezpośrednio do muru, a w ciepłym montażu chodzi o ich oddzielenie. Można zdecydować się na montaż warstwowy, czyli rozwiązanie podobne do stosowanego przy osadzaniu okien i drzwi wejściowych. Wtedy, zanim przytwierdzi się metalową ramę do muru, okleja się ją taśmą rozprężną. Jest to produkt wykonany z poliuretanu, nasączony środkami uszczelniającymi, izolacyjnymi i hydrofobowymi. Aby mieć odpowiednio dużo czasu na ustawienie ramy w odpowiednim położeniu i jej zamocowanie do ścian i nadproża, trzeba wybrać taśmy, które wolno się rozprężają (nawet do godziny). Zaletą tej metody jest też to, że szczelina między konstrukcją a tynkiem jest idealnie wypełniona (rozprężająca się taśma dopasowuje się do ewentualnych nierówności podłoża) i trwale elastyczna (przenosi mikroodkształcenia spowodowane naprężeniami eksploatacyjnymi). Producenci bram opracowali też indywidualne rozwiązania, dzięki którym mogą oferować produkty o jeszcze lepszej izolacyjności termicznej.

Wśród nich jest na przykład przegroda termoizolacyjna TermoFrame. Jest to profil składający się z wytrzymałej ramy z tworzywa sztucznego oraz dodatkowych uszczelek wargowych stykających się z płytą bramy na trzech krawędziach – po bokach i w jego górnej części. Zmontowana za jego pośrednictwem brama zwiększa swoje właściwości termoizolacyjne nawet o 15%. W przypadku cieplejszych i grubszych bram segmentowych (67 mm) współczynnik U dla zamontowanej bramy może wynieść nawet 0,88 W/(m^2.K).

Kolejną ciekawą propozycją jest system ciepłego montażu opatentowany przez firmę Krispol. Są to termoizolacyjne przekładki z twardego styropianu EPS, w prosty sposób naklejane wokół otworu. Mają wyprofilowane gniazdo, w którym umieszcza się dodatkową uszczelkę obwodową. Dzięki temu eliminuje się mostek na połączeniu konstrukcji bramy ze ścianą, a także lepiej doszczelnia połączenie płaszcza bramy z ramą. Pozwala to zwiększyć izolację na połączeniu o blisko 30%, co poprawia izolacyjność cieplną całej bramy mniej więcej o 20%. Oczywiście podawane przez producentów dane są szacunkowe i zależą od gabarytów bramy i jej budowy.

Brama bez strat

Czytaj więcej

Wentylacja z rekuperacją

Jaką pompę ciepła wybrać

Przed zakupem pompy ciepła