Wynajem bez ryzyka

Bardzo wielu właścicieli prywatnych lokali mieszkalnych wynajmuje je stale lub okresowo, traktując jako dobrą inwestycję i źródło stałych przychodów. Polskie prawo przewiduje dwa rodzaje najmu lokali mieszkalnych: zwykły i okazjonalny. Oba zostały uregulowane w przepisach Kodeksu cywilnego oraz ustawy o ochronie praw lokatorów.

Podstawowa różnica

Umowa najmu okazjonalnego dotyczy wyłącznie mieszkań prywatnych i może być zawarta tylko na czas oznaczony nie dłuższy niż dziesięć lat. Pod rygorem nieważności musi mieć formę pisemną oraz spełniać warunki określone w art. 19a ustawy o ochronie praw lokatorów (jednym z nich jest zgłoszenie umowy do urzędu skarbowego). Ich niedopełnienie spowoduje, że wynajmujący nie będzie mógł skorzystać z opisanych niżej ułatwień, jakie dają przepisy dotyczące najmu okazjonalnego, w tym ze skróconej procedury eksmisyjnej.

Umowa najmu zwykłego prywatnego mieszkania może być zawarta na czas oznaczony lub nieoznaczony. Jeśli najem ma być dłuższy niż rok, umowa powinna być zawarta na piśmie, bo w przeciwnym razie zostanie uznana za zawartą na czas nieoznaczony. Wybierając najem zwykły, właściciel mieszkania musi respektować rygorystyczne przepisy ograniczające możliwość podwyżki czynszu i wypowiedzenia umowy. Może też mieć problem z pozbyciem się najemcy po wypowiedzeniu albo wygaśnięciu umowy.

Najem zwykły daje zatem większą ochronę lokatorowi, a okazjonalny lepiej zabezpiecza wynajmującego. W umowie najmu okazjonalnego strony mogą też bardziej elastycznie kształtować swoje prawa i obowiązki.