Wbity w niebo

Konwencjonalna jest tu podstawowa forma, którą architekt wykorzystał do stworzenia bryły – archetypiczny kształt domu, dobrze znany z dziecięcych rysunków. Pomnożenie schematu i modyfikowanie przełożyło się na nowoczesność – dało zaskakująco nieschematyczny, oryginalny efekt. Autor projektu przyznaje, że zrobił kilkadziesiąt wersji dachu, zanim wybrał optymalną – najbardziej estetyczną i pasującą do funkcjonalnego planu domu.

Utworzenie frontu domu z czterech różniących się wielkością ścian szczytowych jest dynamiczne i jednocześnie harmonijne. Różnice dynamizują, a powinowactwo zmodyfikowanych zestawionych ze sobą form uspokaja kompozycję. Bryła jest tak interesująca, że nawet pozbawiona ceglanych elewacji i wykończona mniej atrakcyjnym materiałem wciąż byłaby ciekawa architektonicznie, efektowna.

Metodyczna praca nad kształtem bryły przyniosła doskonały rezultat. Analogicznie było z funkcjonalnym planem domowej przestrzeni. Cały proces projektowy polegał na skrupulatnym sprawdzaniu różnych rozwiązań. Autor projektu twierdzi, że ograniczanie ego architekta ma rzecz metodyczności gwarantuje najlepsze efekty. Prezentacja tego ...