Na początku był prostokąt

Spotkanie inwestorów z architektem nie było łatwe. – Pamiętam, jak na kartce papieru pojawił się zarys projektu domu – prostokąt! Najpierw myślałam, że to żart. Przecież nasz dom miał być oryginalny, protestowałam – wspomina gospodyni. – Potem zrozumiałam, że to nie był żart, ale uproszczenie. Tak jak w życiu – prawda okazała się bardziej złożona.

Przewrotność

Plan wydłużonego prostokąta idealnie wpisywał się w kształt działki z długim, ponad 40-metrowym bokiem usytuowanym od strony ulicy. Był jednak tylko architektonicznym punktem wyjścia. Podczas projektowania z bryły domu zostały wycięte podcienie i taras. Architekt tak ją rzeźbił, że w efekcie rzut parteru stał się osiemnastobokiem. Pewną inspiracją był jeden z projektów Franka Gehrego – dom na rzucie prostokąta, z którego trzy czwarte stanowi część mieszkalna, a jedna czwarta to otwarte podwórko wydzielone murem. Dom zaprojektowany przez słynnego dekonstrukcjonistę przekrywa jednospadowy dach w postaci fali, a ten na obrzeżach Puszczy Kampinoskiej – dwuspadowy, dobrze znany z pejzażu Mazowsza. Jednak w obu projektach pustka wpisana w plan domu stała się tak ważna jak sama jego bryła. Takie ukształtowanie przestrzeni ma znaczenie estetyczne, ale też wyodrębnia funkcje. Najlepiej widać to na przykładzie wciętego w bryłę tarasu oddzielającego strefę dzienną od tej, w której są sypialnie.