Dwie twarze domu w skarpie
Bryła z ażurową elewacją, ukształtowana przez lokalne ramy
Na pierwszy rzut oka dom nad Radunią wydaje się powściągliwy w wyrazie. Odznacza się charakterystyczną, jasną cegłą, ażurowymi ścianami i spadkiem dachu. Jego prawdziwe oblicze ujawnia się dopiero po wejściu na teren posesji: to wtedy odsłania się bryła wkomponowana w skarpę, otwarta na ogród i rzekę, subtelnie grająca światłem, fakturą i współpracująca z zielenią.
Wyłożona jasnym kamieniem ścieżka prowadząca do bramki wejściowej załamuje się niemal przed samym wejściem na teren posesji. Zmiana kierunku, do której zostajemy zmuszeni, szybko znajduje uzasadnienie w bryle budynku. Obydwie tworzące go części – zarówno jedno-, jak i dwukondygnacyjna – zostały zwieńczone jednospadowym dachem, którego wyraźny spadek dynamizuje frontową elewację. Uformowana pod skosem attyka piętrzy się w kierunku rzeki.
Będziesz korzystać z całego miesiecznik.murator.pl, w tym archiwum, dodatków i wydań specjalnych